Mediation in Yellowstone

Enkele weken geleden was ik in Yellowstone. Vroeg vertrokken vanuit grand Teton. De zon kwam net boven de bergen van Yellowstone uit toen ik twee enorme bizonstieren elkaar in de Lamar Valley recht zag aankeken. Ik stond naast een ranger die vertelde dat de ene stier Thunder heette en de andere Boulder en dat ze allebei overtuigd zijn dat de mooiste grasvlakte van henzelf en hun familie is..

Ze schraapten met hun hoeven door de grond, klaar om elkaar een lesje te leren. Op een heuveltje stond een oude bizonkoe, Willow. Ze had al tientallen lentes meegemaakt en stond bekend als de beste bemiddelaar van de vallei.

"Voordat jullie elkaar met 900 kilo spiermassa gaan overtuigen," zei ze kalm, "willen jullie misschien eerst vertellen wat er werkelijk speelt?"

Thunder snoof. "Hij loopt altijd door mijn deel van de vallei." Boulder schudde zijn enorme kop. "Zijn deel? Vorige winter was híj degene die mijn kudde steeds opjoeg."

Willow knikte. "Dus jullie ruzie gaat niet alleen over gras."

Beide bizons keken verbaasd op. "Nee," zei Thunder uiteindelijk. "Ik wil gewoon dat mijn kudde veilig kan grazen."

"En ik," antwoordde Boulder, "wil dat mijn kalveren voldoende voedsel hebben."

Willow glimlachte. "Kijk eens aan. Geen van jullie wil ruzie. Jullie willen allebei precies hetzelfde."

Na een lange stilte zei Willow: is het een idee dat Thunder de zuidelijke weide in de ochtend begraasd en dat  Boulder de noordelijke weide neemt? Tegen de avond wisselen jullie. En als er gevaar dreigt – wolven, beren of mensen die veel te dichtbij komen – werken jullie samen."

Thunder keek naar Boulder, Boulder keek terug. Na enkele seconden lieten ze allebei een diepe brom horen. Niet als dreigement, maar als teken van instemming.

Geen spectaculair gevecht, twee bizons die langzaam uit elkaar liepen.

Een ranger, die het tafereel door zijn verrekijker had gevolgd, glimlachte en zei tegen mij "Dat de goedkoopste mediation die ik ooit heb gezien." Misschien is dat wel de belangrijkste les van Yellowstone: de sterkste is niet altijd degene die het hardst kan botsen, maar degene die op tijd kan luisteren. Dat geldt voor bizons, en misschien nog wel meer voor mensen.